در برنامه ملاقات ، روایت محمدامین چیتگران در خصوص امام حسین شنیدنی است. امام حسین را به صفت کریم (کسی که به خوبی و بدی تو کاری نداشته و پذیرای وجودت برای حمایت و هدایت است) توصیف می کند. می گوید ته مهربانی است .مثل اون باباییه که قبل از اینکه تو بهش زنگ بزنی، اون به تو زنگ می‌زنه و جویای کم و کسری هاست.

حاج اسماعیل دولابی در بیست و پنجم ذیقعده سال ۱۴۲۳ مطابق با هشتم بهمن ۱۳۸۱ از دنیا رحلت کرد. ایشان در بخشی از بیان سیر عرفانی خود می گوید: همه عنایاتی که به من شد، از برکات امام حسین علیه السلام بود.

عرض ارادت از این لطیف‌تر نمی‌توان سراغ گرفت. اینکه ذوق و قریحه‌ات را پیشکش کنی برای عرض عاشقی. و این، مرام شاعران دلداده بوده برای خادمی در دستگاه اباعبدالله‌الحسین (ع) در تمام 1400 سال بعد از قیام عاشورا. شاعران از همان اول انگار داوطلبانه، زبان گویای عزاداران در ماتم اشرف اولاد آدم (ع) و زبان حال آن‌ها در حسرت همراهی با فرزند رسول خاتم (ص) بوده‌اند و شاید هم به همین دلیل در همیشه تاریخ شیعه، بر صدر مجلس خادمان حسینی جای داشته‌اند. اما قدر و منزلت واقعی شاعرانی را که کلام و ذوق و هنر خود را در رثای خون خدا به خدمت گرفته‌اند، باید در عنایات ویژه‌ای جست‌وجو کرد که از جانب صاحب این مصیبت عظیم نصیب آن‌ها شده است. تاریخ پر است از روایت‌های دلنشین و رشک‌برانگیز از احوالات شاعرانی که به پاس علمداری در رونق بخشیدن به مجالس عزای حسینی، از اباعبدالله‌الحسین (ع) و خاندان عصمت و طهارت (ع) جایزه گرفته‌اند .لازم به توضیح است که اینگونه حکایات ،روایات و داستان ها و تشویق مومنان به توسل، نباید زمینه شود برای تقدیرگرایی دینی یا این همان پنداری منجر به ایجاد ناامیدی ناشی از قبول نشدن مبادرت به توسل همانند.