اعتصاب حربه کارگران برای دفاع از حقوق جمعی و مشارکت در تعیین سرنوشت است. اعتصاب تضمینی برای ایجاد مشارکت در روند‌های تصمیم‌سازی‌ست. قانون معمولاً در کشور‌های مختلف، حق اعتصاب را به کارگران داده و این حق موجب می‌شود عاملیت کارگران در گردش سرمایه و در روند سود و انباشت ثروت به رسمیت شناخته شود و طرف مقابل می‌پذیرد این نیروی تاثیرگذار را در یکسری مسائل مشارکت دهد. مقاوله‌نامه ۹۸ سازمان جهانی کار حق اعتصاب و مشارکت را به رسمیت شناخته؛ولی کارگران ایران هنوز از این حق محروم‌اند؛ مسئله اینجاست که کارگران بعد از انقلاب بهمن ۵۷ به آن میزان که در پیروزی انقلاب سهم داشتند، از امتیازات سیاسی برخوردار نشدند. چرا که خود دولت، بزرگ ترین کارفرما در کشور است.باید پرسید که اگر مزدبگیران ایران که چیزی بیش از ۵۵ میلیون نفر از شهروندان را تشکیل می‌دهند، حق اعتصاب، مشارکت و تصمیم‌سازی داشتند، امروز به اینجا می‌رسیدیم؛ آیا تا این اندازه اختلاس و فساد گسترده می‌شد؟!

خبری آمد که معتقدم برای تکریم خبرنگار و احقاق حق این "قبیله مظلوم" باید زبان و قلم از تبریک گوئی گرفت و در وادیی دیگر به کار گرفت. قصه این است که خبرنگاران، کارگران معدن، کارگران مشاغل سخت و زیان آور در همه حوزه‌های دیگر، نباید انتظار چندانی از همسان سازی داشته باشند.