در هیچ نظام رسانه‌ای سالمی، رقیب بازار را به‌عنوان داور نمی‌نشانند. این وضعیت نه فقط از منظر حقوقی، بلکه از منظر اخلاقی و حرفه‌ای نیز غیرقابل دفاع است. نتیجه چنین ساختاری، چیزی جز اعمال سلیقه، محدودسازی هدفمند و مهندسی بازار به نفع نهاد مسلط نخواهد بود.مشکل صرفاً فقدان قانون نیست؛ مسئله عمیق‌تر و نگران‌کننده‌تر است. ساترا نهادی است که در عین ادعای تنظیم‌گری، خود بخشی از یک بازیگر اصلی بازار رسانه‌ای است. صداوسیما نه تنها تولیدکننده محتواست، بلکه رقیب مستقیم پلتفرم‌های نمایش خانگی نیز محسوب می‌شود. در چنین شرایطی، سپردن تنظیم‌گری به نهادی که ذی‌نفع مستقیم است، آشکارا با ابتدایی‌ترین اصول حکمرانی خوب در تضاد قرار دارد.وقتی تولیدکننده نمی‌داند مرجع تصمیم‌گیر کیست، ضابطه چیست و قانون دقیقاً چه می‌گوید، نتیجه روشن است: خودسانسوری، فرار سرمایه فرهنگی و نزول کیفیت آثار. این همان مسیری است که پیش‌تر تلویزیون رسمی را به بحران مخاطب کشاند و اکنون در حال تکرار در نمایش خانگی است.اگر قرار است نمایش خانگی آینده‌ای داشته باشد، نخستین گام آن بازگشت بی‌قید و شرط به قانون و پایان دادن به تنظیم‌گری‌های فراقانونی است. سخنان سعید دلفانی را باید نه یک اظهار نظر فردی، بلکه یک هشدار جدی حقوقی تلقی کرد؛ هشداری که نادیده گرفتن آن، هزینه‌ای سنگین برای فرهنگ و رسانه کشور خواهد داشت.

اولا بحث در خصوص ذات ادامه فعالیت دادن شورای عالی انقلاب فرهنگی و شان قانون گذاری در حد قوانین عادی مجلس برای ان، خودش چالشی جدی در نظام جمهوری اسلامی است که باید حل شود. ثانیا ، همه ما می دانیم که بجای پیگیری طرح و لایحه، می توان از این مسیر، بشکلی سریع تر به مصوبه قانونی رسید. ثالثا ، اخوی عزیز، دوره لایی کشیدن دیر زمانیه که تموم شده، مراقب بعضی قبض جریمه ها باشید، از ما گفتن بود اما هرکس نمی تونه بپردازه ها ( سربسته و مشفقانه عرض شد. ان شاالله که خاطر ملال نکرده باشد).

آقای مجلس، آقایانی که نشسته‌اید و دارید همینطور تصمیم می‌گیرید ما این همه کارشناس داریم، حداقل ۵۰۰ منتقد در خانه سینما داریم پنج نفرشان را صدا کن و نظرشان را بگیر. بگو که ما می‌خواهیم این تصمیم را بگیریم و نظرشان را بپرس. ۳۲ صنف داریم در خانه سینما که بدترین عضو این‌ها قطعاً از بهترین فرد شما دریافت فرهنگی بالاتری دارد صدایشان کنید و از آن‌ها بپرسید. وقتی تلویزیون در کار خودش رفوزه است یک کار دیگر را به آن می‌دهند بنابر این کاری که کردند کار درستی نیست و نمی‌تواند چنین کاری جواب بدهد.

بهروز مفید عنوان می‌کند که اگر سازمان صداوسیما می‌خواهد سریال‌های نمایش خانگی را به جنسی از سریال‌های خودش تبدیل کند، علی‌القاعده ضرورتی ندارد که دیگر به نمایش خانگی فکر کنیم، چون صداوسیمایی داریم که در هفته چهار سریال نشان می‌دهد و اگر بخواهد می‌تواند آن را گسترش دهد.