سن که بالا می‌رود کم کم مشکلات جسمی ظاهر می‌شوند. یکی از این مشکلات پیرچشمی است.پیرچشمی بیماری نیست، بلکه نتیجه کاهش توانایی عدسی طبیعی چشم برای تطابق است. عدسی چشم وظیفه دارد هنگام نگاه به اجسام نزدیک، با افزایش قدرت انکساری، دید واضحی ایجاد کند. با بالا رفتن سن، این قابلیت به‌تدریج کاهش می‌یابد و فرد در دیدن اشیای نزدیک دچار مشکل می‌شود.این تصور که چشم در میان‌سالی خودش را درمان می‌کند کاملاً اشتباه و غیرعلمی است. در برخی موارد، کاهش شماره عینک در سنین بالا ممکن است نشانه بروز بیماری‌هایی مانند آب مروارید (کاتاراکت) باشد که به دلیل تغییرات در ساختار عدسی رخ می‌دهد. پیرچشمی نیازی به درمان ندارد و تنها با انتخاب عینک مناسب، فرد می‌تواند کیفیت دید خود را حفظ کند. مهم‌ترین توصیه برای افراد بالای ۴۰ سال، انجام معاینه منظم چشم برای بررسی سلامت عدسی و شبکیه است.کسانی که شماره چشمشان مثبت است، به‌اصطلاح دوربین یا هایپروپ محسوب می‌شوند. این افراد به‌دلیل وضعیت انکساری چشم خود، از سنین پایین‌تر دچار اختلال در دید نزدیک می‌شوند و معمولاً پیش از ۴۰ سالگی نیاز به عینک مطالعه پیدا می‌کنند.در حال حاضر، دانش پزشکی راهی برای بازگرداندن تطابق طبیعی عدسی چشم ندارد. به همین دلیل، روش‌هایی مانند مونوویژن یا لنزهای چند کانونی تنها راه‌های موجود برای بهبود کیفیت دید در بیماران مبتلا به پیرچشمی محسوب می‌شوند.

عوامل گوناگونی مانند وراثت، تغییرات سنی، بیماری‌ها و حوادث موجب شوند تا بینایی کاهش پیدا کند. یکی از مهمترین عواملی که بینایی را تحت تاثیر قرار می دهد، پیر چشمی است.پیر چشمی از حدود ۴۰ سالگی با سفت شدن عدسی درون چشم آغاز می‌شود.در این عارضه عدسی چشم انعطاف پذیری اولیه خود را از دست می‌دهد و دیگر نمی‌تواند به خوبی برای دیدن اشیای نزدیک متمرکز شود، به این ترتیب دید نزدیک تار می‌شود و فرد برای مهارت‌هایی مانند خواندن و نوشتن، کار با گوشی و کامپیوتر، فعالیت‌های فنی و هنری دچار مشکل می‌شود.