رضا رویگری، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون و خواننده، امروز جمعه سوم بهمن‌ماه پس از قرائت نماز میت در همسایگی محمد کاسبی،جلال ستاری و ژاله علو (قطعه هنرمندان بهشت زهرا)به خاک سپرده شد. همایون سعدیان مدیرعامل خانه سینما، علی رویین تن، مسعود ده نمکی، علی قائم مقامی، فریبا کوثری,فرامرز روشنایی،رضا کریمی، پوراحمدی مدیرعامل صندوق اعتباری هنر، نیکنام حسینی پور نماینده وزیر ارشاد، محسن شایان فر، فاطمه محمدی مدیرعامل موزه سینما، فرشید نوابی، حسن مصطفوی،شیرمراد گودرزی و....از حاضران بودند.همایون اسعدیان، مدیرعامل خانه سینما در بخشی از این مراسم گفت: من برای اولین بار با رضا رویگری در تئاتر آشنا شدم. امروز ما یک بازیگر را از دست ندادیم بلکه یک هنرمند، نقاش و خواننده را از دست دادیم‌ و این‌ بسیار تاسف‌بار است. این سال‌های آخر برای او بسیار سخت بود و وظیفه خودم می‌دانم که از مدیرعامل صندوق اعتباری هنر برای تلاش‌های پنهانی که برای حمایت از رضا رویگری داشتند تشکر کنم.فریبا کوثری، بازیگر نیز با حضور در این مراسم، بیان کرد: رضا رویگری خواهر نداشت ولی ما همه خواهر او هستیم. من امروز یک رفیق و برادر خوب را از دست دادم، اگر من رضا را فراموش می‌کردم او مرا فراموش نمی‌کرد و همیشه با من تماس می‌گرفت. آن زنده‌یاد همه همکارانش را دوست داشت اما این سال‌های پایانی، برای او بسیار سخت گذشت.سرودهای که رضا رویگری خوانندگی کرده است، نیز در مراسم پخش می‌شد.در پایان این مراسم اعلام شد که هفته آینده دوشنبه، ششم بهمن‌ماه مراسمی برای زنده‌یاد رضا رویگری در موزه سینما برگزار خواهد شد.

به نقل از روابط عمومی خانه سینما، رضا رویگری بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون بر اثر سکته قلبی درگذشت. زنده یاد رضا رویگری روز جمعه ۳ بهمن ساعت ۹:۳۰ صبح در قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) به خاک سپرده می شود. رضا رویگری متولد ۶ دی ۱۳۲۹ در تهران بود. او علاوه بر بازیگری، در زمینه‌های خوانندگی (اجرای سرودهای انقلابی و انتشار آلبوم) و نقاشی نیز فعالیت داشت. در سال‌های اخیر، سلامت او با مشکلات متعددی روبرو بود. از سال ۱۳۹۳ خبرهایی درباره سکته و عوارض ناشی از آن منتشر شد. او در این مدت بارها در بیمارستان بستری شد.

و خبر غم انگیز اینجاست که این بار، او فیلم بازی نمی‌کرد و روایت زندگی و درد دل واقعی خود را به دوربین می‌گفت: مرا اینجا رها کرده و رفته اند، اینجا برایم مثل زندان است، نجاتم دهید! سوال اینجاست که آیا با موضوعی صرفا خانوادگی مواجه هستیم یا با نوعی بازی برای جلب توجه اجتماعی؟ آیا این رویداد، داستانی از یک بی مهری است یا شرایطی غیرقابل تحمل توسط خانواده! شما در چنین وضعیتی چه می‌کردید؟