شاید در نگاه اول ، سه گانه حافظه( توان یادآوری)، خاطره( بازگو کردن یادآورده های خوب و بد، بشکل گزینشی) و روایت ( بیان رسمی یادآورده ها بر اساس شرایط و موقعیت) ، یکسان فرض شوند. این در حالی است که مولفه های همانند ظرفیت ذهنی، باورها و ارزش ها و منافع ، شرایط محیطی ، توان اثرگذاری ها و غیره، هویتی مستقل و مرتبط به سه گانه حافظه ،خاطره و روایت بخشیده و آنها را چینش خطی رخ داد-زبان-تفکر، خارج می کنند. در نگاه رایج، حافظه انبار گذشته است: جایی که رویدادها «ذخیره» می‌شوند تا هر زمان بخواهیم همان‌گونه «بازیابی»شان کنیم. روان‌شناسی معاصر و فلسفهٔ حافظه این تصور را وارونه می‌کنند: حافظه بایگانیِ بی‌طرف نیست، سازوکاری روایی است. ما هر بار که به یاد می‌آوریم، دست به بازسازی می‌زنیم—انتخاب می‌کنیم، حذف می‌کنیم و می‌چینیم. همین خصلت بازسازی‌گر، حافظه را به روایت گره می‌زند: روایت نه فقط ظرف بیانِ خاطره، بلکه منطق درونیِ شکل‌گیریِ آن است. از این‌جا پرسش‌های نظری و اخلاقی پدید می‌آید: حقیقتِ خاطره چیست؟ فراموشی دشمن است یا شرط امکانِ یاد؟

وب‌پیمایی مستلزم شکل خاص حاد و شدیدی از انجام همزمان چند کار ذهنی است. بازی با پنجره‌ها علاوه بر اینکه حافظه‌ ی کاری را با سیلی از اطلاعات پر می‌کند، چیزی را بر ما تحمیل می‌کند که دانشمندان مغز آن را «هزینه‌های سوئیچینگ» می‌نامند که بر قوای ذهنی ما تحمیل می‌شود. هر بار که ما جهت توجهمان را تغییر می‌دهیم، مغز ما ناگزیر باید از نو به خودش جهت دهد که این باج سنگینی از منابع و ذخایر ذهنی ما می‌گیرد.

روش‌های متعددی برای منطقی فکر کردن وجود دارد. این مطلب به سه روش اصلی و در عین حال ساده‌ی تفکر منطقی می‌پردازد: انجام تمرینات ذهنی، شناخت رفتار و افکار غیرمنطقی و تغییر شیوه‌ی زندگی.