فرزانه صادق، وزیر راه و شهرسازی بیان داشت که تا پایان سال جاری ۱۰ هزار واحد مسکن استیجاری به به مردم تحویل داده می‌شود. هدف از توسعه مسکن استیجاری این است که شهروندان ناچار نباشند هر سال با فشارهای ناشی از تورم و افزایش تصاعدی اجاره‌بها، با دشواری‌های جابه‌جایی دست و پنجه نرم کنند؛ بلکه باید این اطمینان خاطر ایجاد شود که فرد می‌تواند برای مدتی مشخص مثلا دو تا سه سال، سکونتی پایدار داشته باشد تا در فرصت مناسب برای تامین مسکن دائمی خود اقدام کند. باید از خانم وزیر پرسید که فقز شهری در وزن تهران ، بالغ بر یک میلیون اجاره نشین داشته و یک عملکرد، پاسخگو به نیاز یک درصد جمعیت هم نیست. بر این قاعده، آیا جای پرسش وجود ندارد که با برنامه و عملکرد مواجه هستیم یا موقعیت رانت و اعتراض؟ آیا بهتر نیست که همراه با پیشخور کردن وعده افتتاح و بهره برداری از ده هزار واحد مسکونی استیجاری تا پایان سال در کشور، درباره شرایط افراد واجد شرایط و شیوه ارایه تقاضا و اختتام قرارداد ، توضیحاتی داده شود؟

نیازسنجی طرح ساختن خانه‌های استیجاری که در ادبیات جهانی با نام «مسکن اجتماعی» شناخته می‌شود موضوع بخش اول این قسمت از برنامه «متراژ» است.

موجودی فعلی مسکن در ژاپن به دلیل سیاست‌گذاری موفق در حوزه مسکن در ۵۰ سال گذشته به‌گونه‌ای است که عرضه مسکن بیش از تقاضا بوده و دولت توانسته بر مشکل کمبود مسکن غلبه کند.

ساخت‌وساز بی‌رویه ویلا در شهرهای مختلف کشور -به‌خصوص شهرهای شمالی- علاوه‌بر تخریب محیط‌زیست به‌صنعت هتل‌داری نیز آسیب وارد کرده است. حال این پرسش مطرح است که چرا مردم اجاره ویلا را به‌رفتن به هتل‌ها ترجیح می‌دهند؟

یکی از هتل داران بانه ای می گوید: اگر وضعیت به همین منوال پیش برود باید تا یکی دو ماه آینده این هتل کاملا تعطیل و نیروهایش بیکار شوند.