علیرضا کاظمی وزیر آموزش و پرورش به ناآرامی‌های اخیر واکنش نشان داد و حضور باشکوه مردم در راهپیمایی 22 دی ماه را بهترین پاسخ به توهمات دنیای استکبار دانست و ... . ضمن تکریم فرمایشات ایشان باید از نامبرده پرسید که چرا شبکه شاد در شرایط قطعی اینترنت قادر به پوشش مدارس و برگزاری مجازی کلاس ها نبود؟ چرا در روزهای اغتشاش آموزش و پرورش دچار سردرگمی عملکردی شده و با بهت زدگی، تماشاگر صرف بود؟چرا آموزش و پرورش نتوانست در آرام سازی کودکان ترسیده و وحشت زده از اغتشاش ، حداقل عملکرد قابل قبول را داشته باشد؟ آیا بحث مدیریت بحران در آموزش و پرورش معنا و جایگاهی دارد؟

وقتی انتخاب وزیر آموزش و پرورش ورای صلاحیت های حرفه ای و توانمندی علمی و انتخاب اصلح، دستخوش جریانات سیاسی و محفل بازی می شود ، انتظار دیگری هم نمی توان از کاهش معدل و سقوط شالوده آموزشی و پرورشی کشور داشت. وقتی با انواع سهمیه های رنگ و وارنگ مواجه هستیم، سطح توانمندی خروجی های دانشگاه های ما و مدیران آینده ما کاملا مشخص است. از پشت و جلو به خودمان خنجر می زنیم و ناله می نماییم و به فلک خرده می گیریم؟ وزیری که جایگاه و تخصص معلم را به خوبی نمی شناسد و نظام تربیت را با مداحی همسان می داند. وزیری که توانمندی خود را در ناآرامی های اخیر و نوع برخورد با دانش آموزان نشان داد و .... ، چه توقعی بیشتر از این باید داشت؟ ناگفته نماند که این آش، صرفا دستپخت یوسف نوری نیست. یوسف نوری های قبلی هم وجود داشتند که ظرف آش را دست به دست کردند و گند دیگ، امروز خود را نشان می دهد. دلمان برای این انقلاب، این نظام، این تمدن ، این آب و خاک می سوزد. چکار داریم با خودمان می کنیم. صحبت های علیرضا منادی نماینده مجلس در خصوص میانگین معدل دانش آموزان، اگر صحت داشته باشد، فاجعه ملی در آموزش و پرورش رقم خورده است. شورای عالی امنیت ملی، ما به شما درباره وزارت آموزش و پرورش و سطح کیفی و کمی دو مقوله تعلیم منجر به تفکر و تربیت منجر به کسب قدرت مواجهه و توانمندی برای مقابله با ناتوانایی های کودکان این سرزمین هشدار می دهیم. ما به دین و دنیایتان هشدار می دهیم. غفلت ورزی تا به کی؟