روابط ایران و ونزوئلا از حدود دو دهه پیش بر اساس منافع مشترک و مخالفت با فشار‌های بین‌المللی شکل گرفت و با امضای یک سند همکاری جامع ۲۰ ساله در ۲۰۲۲ وارد فاز رسمی‌تری شد. طبق آمار‌ها تا پایان سال ۲۰۲۵، بیش از ۸۰ قرارداد و تفاهم‌نامه بین تهران و کاراکاس به امضا رسیده که بخش عمده آنها در سال‌های اخیر عملیاتی شده‌اند.اگرچه آمار‌های رسمی گمرکی نشان می‌دهد صادرات کالا و خدمات ایران به ونزوئلا کمتر از ۱۶۰ میلیون دلار است، برخی گزارش‌ها ادعا می‌کنند حجم واقعی معاملات در حوزه نفت تهاتر مستقیم، بنزین و طلا ممکن است میان ۲ تا ۳ میلیارد دلار بوده باشد که به‌دلیل تحریم‌ها و شیوه‌های غیرسنتی تجارت ثبت نشده‌اند. با تحولات سیاسی در کاراکاس و سقوط نیکلاس مادورو، سوالات جدی درباره میزان بدهی‌ها، کمک‌های ایران و آینده سرمایه‌گذاری‌های تهران در ونزوئلا مطرح شده است. بدهی بیش از ۲ میلیارد دلاری ونزوئلا به ایران که عمدتاً ناشی از معاملات نفتی و مبادلات انرژی محسوب می‌شود و بخش مهمی از مطالبات شرکت ملی نفت ایران در ونزوئلا را تشکیل می‌دهد. با این حال وضعیت حقوقی این بدهی در هاله‌ای از ابهام قرار دارد: رقم دقیق آن به دلیل عدم شفافیت در قرارداد‌ها و شیوه تهاتر مشخص نیست، بدهی رسمی و غیررسمی هر دو در مباحث رسانه‌ای و پارلمانی مورد اختلاف‌اند و هیچ سازوکار منسجمی برای بازپرداخت آن طراحی نشده و سقوط و خروج سیاسی نیکلاس مادورو از قدرت می‌تواند تعهدات ونزوئلا را بازتعریف کند.تحلیلگران می‌گویند این بدهی‌ها و سرمایه‌ها ممکن است به کلی از دست بروند یا در معرض بازنگری گسترده قرار گیرند.

ماهیت روابط ایران و ونزوئلا در مجموع مبتنی بر دوستی دو کشور و دشمنی سیاسی آن‌ها با آمریکا است. از همین روی، امضای توافقنامه همکاری استراتژیک ۲۰ ساله ایران و ونزوئلا تعجب آور نبود. همکاری اقتصادی بین ایران و ونزوئلا به طور قابل توجهی گسترش می‌یابد، زیرا تهران به دنبال تنوع بخشیدن به اقتصاد خود برای غلبه بر تحریم‌های اقتصادی است. پروژه‌های اقتصادی اعلام شده جهت همکاری در زمینه‌های انرژی، نفت، گاز، پالایشگاه‌ها و پتروشیمی هاست. اکنون حجم مبادلات تجاری ایران با این کشور به یک میلیارد دلار می‌رسد. بیشترین حجم صادرات ایران به ونزوئلا را صادرات خدمات فنی و مهندسی تشکیل می‌دهد. براساس این توافق، حجم مبادلات ایران با ونزوئلا به ۸ میلیارد دلار افزایش می‌یابد