یکی از مفاهیمی که در سال‌های اخیر در ادبیات مدیریت مطرح شده، «کوتوله‌پروری» است؛ فرایندی که طی آن مدیران نگران از دست دادن موقعیت خود، به‌جای حمایت از نیرو‌های شایسته، افرادی ضعیف‌تر یا مشابه خود را به مناصب بالاتر منصوب می‌کنند. این روند می‌تواند به‌صورت زنجیره‌ای در لایه‌های مختلف سازمان گسترش یابد و به‌تدریج هرم مدیریتی را از درون تضعیف کند.یافته‌های پژوهش دکتر مریم طهرانی نشان دادند که پیشایند‌های کوتوله‌پروری را می‌توان در پنج دسته اصلی جای داد. این دسته‌ها شامل اقدامات نادرست مدیریت منابع انسانی، عوامل ساختاری، عوامل رفتاری، آسیب‌های اجتماعی و آسیب‌های فرهنگی هستند. در میان این موارد، اقدامات نادرست مدیریت منابع انسانی بیشترین نقش را در شکل‌گیری این پدیده دارند. عواملی مانند خطای تشابه در استخدام و انتصاب، یعنی ترجیح دادن افراد شبیه به خود، و اجرای ناقص یا صوری برنامه‌های جانشین‌پروری از مهم‌ترین مصادیق این دسته به شمار می‌آیند.

سیدمحمد بحرینیان، پژوهشگر توسعه و صنعتگر باسابقه در نشست «توسعه ایران در محاق؛ چرا برخی کشور‌ها به قله رسیدند، ولی ما در دامنه جاماندیم؟! موردکاوی بیماری مزمن عدم اهلیت حرفه‌ای و ناتوانی در آینده‌نگری» که در فرهنگستان علوم برگزارشد، ضمن ادای احترام به شهدا، به مقایسه نحوه برخورد جوامع مختلف با آثار ویرانگری‌های جنگ پرداخت و گفت: در کشور‌هایی مانند ژاپن و آلمان، برخی مکان‌ها و آثار جنگ را حفظ کرده‌اند تا نشان دهند جنگ چه بدبختی‌ها و خسارات بزرگی به همراه دارد و این کار شوخی و بازی نیست، بلکه بسیار جدی است. اما در کشور ما، اماکنی عمومی که در جنگ تحمیلی هشت‌ساله تخریب شده بود، به عنوان عبرت نگه نداشتند و مالکان و سرمایه‌داران و بورژوازی کژکارکرد مستغلات که بیم آن می‌رود از ذینفعان جنگ و تحریم باشند، برج‌ها و مال‌های تجاری ساختند.. وی می گوید از سال ۱۳۸۰ تا سال ۱۳۹۹ با اتکاء به داده‌های رسمی وزارت نیرو، حدود ۵۳۶ میلیارد دلار و چنانچه با نرخ اوپک در سال ۲۰۲۰ میلادی این مبالغ تورم‌زدایی شود، ۵۷۵ میلیارد دلار بنزین و گازوئیل مصرف و منابع ذی‌قیمت کشور دود شده و از بین رفته است، اما حتی یک‌درصد از این حجم عظیم منابع، در تولید محصولی همچون موتور خودرو صرف نشده تا ایران بتواند کشوری بازیگر در مسیر توسعه صنعتی باشد و نه کشور بازی‌شونده در جهان. اگر از اولین واردات بنزین که در آمار‌های گمرک کشور در سال ۱۲۹۹ شمسی، به مبلغ ۳ میلیون و ۷۹۸ میلیون قِران بوده (در آن زمان معادل ۵۲۲ هزار و ۴۲۰ دلار) تا سال ۱۳۷۹ شمسی ارزش واردات را جمع کنیم، عمق ناتوانی در آینده‌نگری بسیاری از تصمیم‌گیران کشور و عدم اهلیت حرفه‌ای آنان برای مناصب اشغال شده‌شان و عمق عقب‌افتادگی کشورمان در علم و فناوری به صورت حسرت‌باری آشکار می‌شود. بررسی کنید چه کسانی ادعای ساخت داخلی موتور خودرو را داشتند و الان کجا هستند؟ چه کسانی ادعای ساخت هواپیما را داشتند و الان کجا هستند؟ ما روند توسعه را با خاله بازی ، محفل بازی، گعده گرایی، باند بازی و .... ، اشتباه گرفته ایم. مدیر دو ریالی بی سواد با مدرک شبهه جعلی و سابقه کیف کشی که قادر به رقم زدن بازی توسعه نیست. با مشتی الفاظ دهان پر کن، گل درشت و شعارهای توخالی ، ایام کثیف حیات مدیریتی خود را می گذرانند و گور بابای کشور و مملکت و دین و انقلاب و مردم و .... . واقعا تا به کی با این دست به فرمان فروپاشنده، قصد حرکت و سازندگی داریم؟ ادعای تمدن سازی داریم؟