روابط ایران و ونزوئلا از حدود دو دهه پیش بر اساس منافع مشترک و مخالفت با فشار‌های بین‌المللی شکل گرفت و با امضای یک سند همکاری جامع ۲۰ ساله در ۲۰۲۲ وارد فاز رسمی‌تری شد. طبق آمار‌ها تا پایان سال ۲۰۲۵، بیش از ۸۰ قرارداد و تفاهم‌نامه بین تهران و کاراکاس به امضا رسیده که بخش عمده آنها در سال‌های اخیر عملیاتی شده‌اند.اگرچه آمار‌های رسمی گمرکی نشان می‌دهد صادرات کالا و خدمات ایران به ونزوئلا کمتر از ۱۶۰ میلیون دلار است، برخی گزارش‌ها ادعا می‌کنند حجم واقعی معاملات در حوزه نفت تهاتر مستقیم، بنزین و طلا ممکن است میان ۲ تا ۳ میلیارد دلار بوده باشد که به‌دلیل تحریم‌ها و شیوه‌های غیرسنتی تجارت ثبت نشده‌اند. با تحولات سیاسی در کاراکاس و سقوط نیکلاس مادورو، سوالات جدی درباره میزان بدهی‌ها، کمک‌های ایران و آینده سرمایه‌گذاری‌های تهران در ونزوئلا مطرح شده است. بدهی بیش از ۲ میلیارد دلاری ونزوئلا به ایران که عمدتاً ناشی از معاملات نفتی و مبادلات انرژی محسوب می‌شود و بخش مهمی از مطالبات شرکت ملی نفت ایران در ونزوئلا را تشکیل می‌دهد. با این حال وضعیت حقوقی این بدهی در هاله‌ای از ابهام قرار دارد: رقم دقیق آن به دلیل عدم شفافیت در قرارداد‌ها و شیوه تهاتر مشخص نیست، بدهی رسمی و غیررسمی هر دو در مباحث رسانه‌ای و پارلمانی مورد اختلاف‌اند و هیچ سازوکار منسجمی برای بازپرداخت آن طراحی نشده و سقوط و خروج سیاسی نیکلاس مادورو از قدرت می‌تواند تعهدات ونزوئلا را بازتعریف کند.تحلیلگران می‌گویند این بدهی‌ها و سرمایه‌ها ممکن است به کلی از دست بروند یا در معرض بازنگری گسترده قرار گیرند.