جایگاه نیروی انسانی در سازمان ها از مستخدم صرف با وظیفه اجرای دستورات و کارهای خاص به عاملی موثر در ایجاد و تحقق فرهنگ سازمانی، عاملی با اثرات بالا بر چابکی سازمانی، عاملی جهت خوش نمودی سازمان در چشم مخاطب بیرونی و ارباب رجوع و مواردی همانند، تبدیل شده است. نادیده گرفتن سرمایه انسانی، بسترساز بروز رفتار‌های انحرافی در محیط کار است. این رفتار‌ها می‌توانند از بدرفتاری با همکاران گرفته تا کم‌کاری، تأخیر، غیبت، یا حتی خرابکاری‌های کوچک، اما مداوم را در بر بگیرند. چنین کنش‌هایی نه‌تنها هزینه‌های اقتصادی برای سازمان‌ها ایجاد می‌کنند، بلکه روحیه کارکنان را کاهش داده و اعتماد و انسجام درونی را تضعیف می‌کنند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند احساساتی مانند خشم، حسادت و بی‌اعتمادی، اگر در فضای سازمانی مدیریت نشوند، می‌توانند به واکنش‌هایی منفی، اما پنهان منجر شوند. این واکنش‌ها اغلب زمانی شکل می‌گیرند که کارکنان احساس کنند با آنها ناعادلانه برخورد شده یا انتظارات نانوشته‌شان از سازمان نادیده گرفته شده است.انتقام خاموش نوعی پاسخ منفی و پنهان به تجربه بی‌عدالتی است؛ پاسخی که نه‌تنها به سازمان آسیب می‌زند، بلکه خود کارکنان را نیز دچار فرسودگی، اضطراب و کاهش انگیزه می‌کند. به همین دلیل، شناسایی به‌موقع این رفتار و پرداختن به ریشه‌های آن برای مدیران اهمیت حیاتی دارد.«انتقام خاموش» رفتاری ساده یا تک‌علتی نیست، بلکه پدیده‌ای چندبعدی و پیچیده است. این رفتار معمولاً در شرایطی شکل می‌گیرد که کارکنان احساس بی‌عدالتی می‌کنند، ساختار‌های سازمانی را ناکارآمد می‌بینند یا در محیطی با فرهنگ ناسالم و روابط انسانی ضعیف کار می‌کنند. برخلاف اعتراض‌های آشکار، این نوع انتقام در سکوت رخ می‌دهد و خود را در قالب‌هایی مانند کاهش عمدی کیفیت کار، انتقال ندادن اطلاعات، شایعه‌پراکنی یا تخریب غیرمستقیم مدیران نشان می‌دهد. پیامد چنین رفتار‌هایی به‌تدریج بهره‌وری را کاهش داده و روحیه جمعی سازمان را فرسوده می‌کند.