مسیر حرکت هوش مصنوعی، از لیست‌های کشتار غزه تا پنجره‌های چت تلفن‌های هوشمند ما، الگوی ثابتی را نشان می‌دهد: فرسایش عاملیت انسانی به نفع کارایی الگوریتمیک. ما سیستم‌هایی ساخته‌ایم که بدون وجدان می‌کشند (لاوندر)، برای خشنودی ما دروغ می‌گویند (تملق‌گویی)، برای سود از ما جاسوسی می‌کنند (سرمایه‌داری نظارتی) و هنر ما را بدون روح ما تقلید می‌کنند (هوش مصنوعی مولد). خطر این نیست که هوش مصنوعی «آگاه» شود و ما را نابود کند. خطر این است که ما استاندارد‌های آگاهی خود را پایین بیاوریم تا با ماشین ملاقات کنیم. ما در خطر تبدیل شدن به «مهر تأیید» در جنگ، «کاربر» در اقتصاد دستکاری و «ویراستار» فرهنگ تولید شده توسط ماشین هستیم. برای مقاومت در برابر این روند، ما باید روایت «اجتناب‌ناپذیری تکنولوژیک» را رد کنیم.«سایه الگوریتمیک» طولانی است، اما توسط شیئی که خود ساخته‌ایم افکنده شده است. ما هنوز قدرت داریم تا آن را برچینیم، یا حداقل، از زندگی در تاریکی خودداری کنیم.سایه‌های نامرئی، عنوان مقاله‌ای از میثم احمدی، عضو گروه تخصصی چندرسانه‌ای فرهنگستان هنر و دانش‌آموخته مقطع دکتری دانشگاه علم و صنعت در رشته هوش مصنوعی است که به موضوع عاملیت، توهم و کنترل در عصر هوش مصنوعی می‌پردازد .این گزارش تحلیلی جامع و عمیق از این دگرگونی اجتماعی-تکنولوژیکی ارائه می‌دهد. استدلال اصلی این پژوهش آن است که استقرار فعلی هوش مصنوعی با یک پارادوکس بنیادین مشخص می‌شود: هرچه سیستم‌ها «هوشمندتر» و خودمختارتر می‌شوند، از طریق سوگیری اتوماسیون (Automation Bias) باعث تضعیف قضاوت انسانی می‌شوند، از طریق آنتروپومورفیسم (انسان‌انگاری) آسیب‌پذیری‌های روانی را استثمار می‌کنند و از طریق سرمایه‌داری نظارتی قدرت را تثبیت می‌نمایند.