متأسفانه نه حکمرانان و نه نخبگان ما هنوز باور نکرده‌اند که ما در یک جنگ جدی قرار داریم، اگر این را باور کنیم، بسیاری از رفتار‌های خود را تغییر می‌دهیم. ما هنوز با فرض برقراری صلح تصمیم‌گیری می‌کنیم. جنگ ۱۲ روزه نشان داد ما همه خواب بودیم و هنوز هم خوابیم و نمی‌دانیم که درگیر جنگ هستیم و لذا تصمیمات‌مان هم متناسب با شرایط جنگی نیست. اتفاقات اخیر نشان داد ما نه‌تنها در معرض تهاجم خارجی قرار داریم، بلکه در داخل نیز در معرض جنگیم و قطعا طی چند ماه آینده نیز با حوادث جنگی دیگری مواجه خواهیم شد. جنس اغتشاشات امسال کاملا با اعتراضات سال‌های قبل تفاوت داشت که این تفاوت به دلیل وجود دخالت‌های خارجی است. جای تعجب است که برخی از افراد، نقش‌آفرینی سرویس‌های بیگانه در حوادث اخیر را انکار می‌کنند. در ۲۸ مرداد ۳۲ نیز با دخالت سرویس‌های بیگانه و اقدامات آنها نسبت به تطمیع برخی افراد خودفروخته مانند شعبان بی‌مخ، یک دولت ملی در این کشور سرنگون شد و بعدا هم آمریکا به نقش خود در آن کودتا اعتراف کرد. بنابراین، هیچ جای تعجب نیست که اکنون پس از ۷۲ سال نیز مجددا سرویس‌های بیگانه دست به اقدام مشابهی زده‌اند تا هم نظام را متهم به آدم‌کشی کنند و هم زمینه را برای کشور‌های خارجی از جمله آمریکا فراهم آورند تا به بهانه ناآرامی‌ها در ایران، به کشورمان حمله کنند. متأسفانه در چنین شرایطی، ما دست به جراحی‌های بزرگ اقتصادی زدیم که انجام آنها حتی در وضعیت صلح هم نیاز به ملاحظات بسیاری دارد. آیا مسئولین مربوطه، به ابعاد امنیتی این جراحی نیز توجه داشته‌اند؟ اگر توجه نداشتند که وا اسفا! اگر توجه داشتند و چنین تصمیمی گرفتند که باز هم وا اسفا!