بر اساس مجموعه عوامل داخلی آمریکا، شرایط بین‌المللی، واکنش بازار‌های جهانی و ملاحظات منطقه‌ای، احتمال اقدام نظامی آمریکا علیه ایران بالا ارزیابی می‌شود. با این حال، متغیر تعیین‌کننده نه اصل اقدام، بلکه شیوه، زمان و نتیجه آن است.برای دولت ترامپ، جنگ گسترده و طولانی‌مدت در اولویت نیست، اما این به معنای بی‌تفاوتی نسبت به ایران هم نیست. هدف اصلی، خلع سلاح و تسلیم ایران از طریق کم‌هزینه‌ترین ابزار ممکن، یعنی دیپلماسی است؛ ابزاری که در صورت ناکامی، جای خود را به استفاده حساب‌شده از قدرت سخت می‌دهد.تجربه‌هایی مانند ونزوئلا نشان می‌دهد که الگوی مطلوب ترامپ، اقدام‌های سریع، محدود و نتیجه‌محور است؛ الگویی که با پرهیز از جنگ‌های فرسایشی عراق و افغانستان تفاوتی بنیادین دارد.از این رو، هرگونه اقدام نظامی احتمالی علیه ایران، در چارچوب محاسبات دقیق سیاسی، اقتصادی و امنیتی طراحی خواهد شد؛ محاسباتی که حساسیت آنها در قبال ایران به‌مراتب بیشتر از سایر پرونده‌هاست.نکته بعدی در خصوص این موضوع ،گذر از بحث جنگ احتمالی و پیگیری سناریوی اتفاقات بعد از جنگ احتمالی است. اگر تفاهم ها از راه دیپلماسی ،میانجی گری و بازدارندگی جلو نرود. تقابل جنگی اجتناب ناپذیر است.