عباس براتی‌پور، شاعر پیشکسوت آئینی گفت: اگر تحریفی در بیان روند تاریخی واقعه عاشورا یا دیگر موارد صورت می‌گیرد، بر اثر فقدان اطلاع و آگاهی است و باید اصلاح شود. البته من از شعرای متقدم کمتر دیدم که حرف و عمل نادرستی را وارد شعر خود کنند یا تحریف کنند، مگر تعداد اندکی که براثر عدم آگاهی چیزی گفته باشند که خیلی صحت نداشته باشد.

سیدمحمدجواد شرافت تاکید دارد که عوامانه سرودن شعر‌های مذهبی یک آفت و آسیب است و شعر هیات باید ضمن دور ماندن از عوامانه و سخیف بودن، عامیانه باشد و به مخاطب عام توجه کند. شاعر هیات نباید برای پسند مخاطبان سطح ادبی و کیفیت اثر خود را پایین بیاورد بلکه باید با بهره‌گیری از ظرافت‌های ادبی و هنری ذوق و سلیقه مخاطبان را افزایش دهد.

عرض ارادت از این لطیف‌تر نمی‌توان سراغ گرفت. اینکه ذوق و قریحه‌ات را پیشکش کنی برای عرض عاشقی. و این، مرام شاعران دلداده بوده برای خادمی در دستگاه اباعبدالله‌الحسین (ع) در تمام 1400 سال بعد از قیام عاشورا. شاعران از همان اول انگار داوطلبانه، زبان گویای عزاداران در ماتم اشرف اولاد آدم (ع) و زبان حال آن‌ها در حسرت همراهی با فرزند رسول خاتم (ص) بوده‌اند و شاید هم به همین دلیل در همیشه تاریخ شیعه، بر صدر مجلس خادمان حسینی جای داشته‌اند. اما قدر و منزلت واقعی شاعرانی را که کلام و ذوق و هنر خود را در رثای خون خدا به خدمت گرفته‌اند، باید در عنایات ویژه‌ای جست‌وجو کرد که از جانب صاحب این مصیبت عظیم نصیب آن‌ها شده است. تاریخ پر است از روایت‌های دلنشین و رشک‌برانگیز از احوالات شاعرانی که به پاس علمداری در رونق بخشیدن به مجالس عزای حسینی، از اباعبدالله‌الحسین (ع) و خاندان عصمت و طهارت (ع) جایزه گرفته‌اند .لازم به توضیح است که اینگونه حکایات ،روایات و داستان ها و تشویق مومنان به توسل، نباید زمینه شود برای تقدیرگرایی دینی یا این همان پنداری منجر به ایجاد ناامیدی ناشی از قبول نشدن مبادرت به توسل همانند.

ادبیات در هر کشوری پیوندی نزدیک با زندگی و فرهنگ مردم آن سرزمین دارد؛ تا جایی که می‌توان گفت بخش قابل توجهی از تفاوت آثار ادبی خلق شده در نقاط جغرافیایی مختلف به همین مسأله بازمی گردد؛ به فرهنگی که در شکل گیری‌اش مجموعه‌ای از آداب و رسوم، تفکرات و حتی اعتقادات دینی- مذهبی دخیل هستند.