عرض ارادت از این لطیف‌تر نمی‌توان سراغ گرفت. اینکه ذوق و قریحه‌ات را پیشکش کنی برای عرض عاشقی. و این، مرام شاعران دلداده بوده برای خادمی در دستگاه اباعبدالله‌الحسین (ع) در تمام 1400 سال بعد از قیام عاشورا. شاعران از همان اول انگار داوطلبانه، زبان گویای عزاداران در ماتم اشرف اولاد آدم (ع) و زبان حال آن‌ها در حسرت همراهی با فرزند رسول خاتم (ص) بوده‌اند و شاید هم به همین دلیل در همیشه تاریخ شیعه، بر صدر مجلس خادمان حسینی جای داشته‌اند. اما قدر و منزلت واقعی شاعرانی را که کلام و ذوق و هنر خود را در رثای خون خدا به خدمت گرفته‌اند، باید در عنایات ویژه‌ای جست‌وجو کرد که از جانب صاحب این مصیبت عظیم نصیب آن‌ها شده است. تاریخ پر است از روایت‌های دلنشین و رشک‌برانگیز از احوالات شاعرانی که به پاس علمداری در رونق بخشیدن به مجالس عزای حسینی، از اباعبدالله‌الحسین (ع) و خاندان عصمت و طهارت (ع) جایزه گرفته‌اند .لازم به توضیح است که اینگونه حکایات ،روایات و داستان ها و تشویق مومنان به توسل، نباید زمینه شود برای تقدیرگرایی دینی یا این همان پنداری منجر به ایجاد ناامیدی ناشی از قبول نشدن مبادرت به توسل همانند.

حضور برجسته شاعران شهرستانی، و قرائت اشعاری با مضامین اجتماعی و محتوای مقاومت دو نکته قابل توجه شب شعر امسال در حسینیه امام خمینی (ره) در محضر رهبر معظم انقلاب بود.

عباس احمدی، شاعر و پژوهشگر شعر معتقد است شعر هیئت گاهی تبدیل به مقتل منظوم می‌شود و بویژه در مواردی که با سفارش مداحان خلق می‌شود و خود را از عناصر زیباشناسانه عاری می‌کند.

رهبر معظم انقلاب در دیدار جمعی از شاعران مذهبی تاکید کردند: مدح و مصیبت ائمه علیهم‌السلام بخش مهمی از شعر دینی است اما باید سخنان معقول، منطقی و برخاسته از نگاه و سلیقه درست به کار برده شود.