شعارسال: نیکلاس مادورو موروس در ۲۳ نوامبر ۱۹۶۲به دنیا آمد ولی این که در کجا به دنیا آمده و آیا اصالتاً اهل ونزوئلا هست یا نه، محل تردید‌های جدی است.

مادورو اهل کلمبیاست یا ونزوئلا؟

طبق قانون اساسی ونزوئلا، رئیس جمهور باید اصالتاً اهل این کشور باشد ولی مخالفان مادورو، سال هاست که می‌گویند او فرزند یک مادر کلمبیایی است و بخشی از دوران کودکی خود را در آنجا گذرانده است.

با این حال، مادورو، در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۳ گفت که او بخش در "ال واله لیبرتادور" کاراکاس متولد شده است. اما بعداً یکی از حامیان او که رئیس شورای ملی انتخابات بود، با نشان دادن نسخه‌هایی از دفتر ثبت احوال تمام نوزادان در روزی که گفته می‌شد مادورو متولد شده است، اطمینان داد که مادورو در بخش "لا کاندلاریا" در کاراکاس متولد شده است. یک بار دیگر هم در سال ۲۰۱۶، مادورو روایت محل تولد خود را تغییر داد و گفت که در "لوس چاگواراموس" به دنیا آمده است!

دانش آموز تنبل مدرسه، اما سیاسی

نیکلاس، فارغ از این که زاده کلمبیا بوده یا ونزوئلا، در خانواده‌ای کارگر بزرگ شد؛ آشنایی او با سیاست زمانی بود که عضو اتحادیه دانش‌آموزی دبیرستان خود شد، دبیرستانی که در آن یک دانش آموز ضعیف و تنبل بود و هیچگاه نتوانست دیپلم بگیرد.

پدرش، "نیکلاس مادورو گارسیا" از رهبران اتحادیه کارگری بود و در ۲۲ آوریل ۱۹۸۹ در یک تصادف رانندگی کشته شد. مادرش، "ترزا د خسوس موروس"، اهل کوکوتا، شهری در مرز کلمبیا بود. او تنها پسر خانواده بود و سه خواهر داشت.

باور‌های دینی مادورو

مادورو به عنوان یک کاتولیک رومی بزرگ شد. در سال ۲۰۱۲، نیویورک تایمز گزارش داد که او پیرو مکتب هدی ساتیا سای بابا، بوده و قبلاً در سال ۲۰۰۵ به دیدن او رفته بود. سای بابا یک شخصیت عرفانی هندو بود که تعالیمی مرکب از آیین هندو و مسلمانی داشت و افراد زیادی از او پیروی می‌کردند. او در ۲۰۱۱ درگذشت.

مادورو درباره دین اجدادش هم در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۳ گفته بود: «پدربزرگ و مادربزرگ من یهودی بود و سپس به مذهب کاتولیک گرویدند.»

مادورو در نقش راننده کامیون، بادیگارد و فعال سیاسی

مادورو که نتوانسته بود به تحصیلاتش ادامه دهد، در شرکت متروی کاراکاس، به عنوان راننده کامیون استخدام شد ولی راه پدر را در پیش گرفت و یک اتحادیه کارگری غیررسمی در این شرکت تأسیس کرد. او که بدنی ورزیده داشت در طول مبارزات انتخاباتی ناموفق ریاست جمهوری خوزه رنگل در سال ۱۹۸۳، به عنوان محافظ او استخدام شد.

مادورو در سن ۲۴ سالگی به هاوانا در کوبا رفت و به مدت یک سال در مدرسه ملی کوادروس خولیو آنتونیو ملا، آموزش‌های سیاسی مرتبط با کمونیسم دید.

ازدواج‌های مادورو

مادورو دو بار ازدواج کرده است. اولین ازدواج او با "آدریانا گوئرا آنگولو" بود که از او تنها پسرش، نیکلاس مادورو گوئرا (نیکولاسیتو) به دنیا آمد که بعد‌ها به چندین پست ارشد دولتی (رئیس هیئت بازرسان ویژه ریاست جمهوری، رئیس مدرسه ملی فیلم و یک کرسی در مجلس ملی) گماشت.

مادورو، بعداً با "سیلیا فلورس"، وکیل و سیاستمداری که در اوت ۲۰۰۶ جایگزین مادورو به عنوان رئیس مجلس ملی شد، ازدواج کرد.

مادوروی چپ گرای آموزش دیده در کوبا

 مادورو در سن ۲۴ سالگی به همراه دیگر شبه‌نظامیان سازمان‌های چپ‌گرا در آمریکای جنوبی که در سال ۱۹۸۶ به کوبا نقل مکان کرده بودند، در هاوانا اقامت داشت و در یک دوره یک ساله در مدرسه ملی کوادروس خولیو آنتونیو ملا، مرکزی برای آموزش سیاسی که توسط اتحادیه جوانان اداره می‌شد، شرکت کرد.

در همان زمان بود که گفته می‌شود مادورو از سوی دولت کاسترو مأمور شد تا به عنوان یک «خبرچین» برای سازمان اطلاعات کوبا کار کند تا به هوگو چاوز که یک نظامی رو به رشد بود، نزدیک شود.

پله‌های ترقی مادورو و دوستی ادامه دار باهوگو چاوز

مادورو در اواخر دهه ۱۹۹۰، در تأسیس جنبش جمهوری پنجم نقش مهمی داشت، جنبشی که از چاوز در انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۹۹۸ حمایت کرد. او در سال ۱۹۹۸ به مجلس نمایندگان ونزوئلا، در سال ۱۹۹۹ به مجلس ملی مؤسسان و سرانجام در سال ۲۰۰۰ به مجلس ملی راه یافت و حتی در سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ رئیس آن شد.

سپس هوگو چاوز، رئیس جمهور وقت ونزوئلا، او را در سال ۲۰۰۶ وزیر خارجه کرد؛ روابط این دو روز به روز عمیق‌تر شد تا اینکه در اکتبر ۲۰۱۲، به معاونت رئیس‌جمهور ونزوئلا رسید و جانشین بالقوه چاوز شد.

چاوز چند ماه بعد، اعلام کرد که سرطانش بازگشته است و برای جراحی اورژانسی و درمان‌های پزشکی بیشتر به کوبا می‌رود. چاوز گفت که اگر وضعیتش بدتر شود و انتخابات ریاست جمهوری جدیدی برای جایگزینی او برگزار شود، ونزوئلایی‌ها باید به مادورو رأی دهند تا جانشین او شود. این اولین باری بود که چاوز جانشین بالقوه‌ای برای جنبش خود معرفی کرد و همچنین اولین باری بود که او علناً احتمال مرگ خود را پذیرفت.

بعد از مرگ چاوز، انتخابات ریاست جمهوری ونزوئلا در آوریل ۲۰۱۳ برگزار شد و مادورو، با ۵۱ درصد آرا و اختلاف ۱.۵ درصد "هنریکه کاپریلس"، نامزد مخالف، شکست داد. کاپریلس خواستار بازشماری آرا شد و از به رسمیت شناختن نتیجه انتخابات به عنوان معتبر خودداری کرد.

با این حال، مادورو عنوان چهل و ششمین ریاست جمهوری ونزوئلا را به خود اختصاص داد. او در طول ریاست جمهوری اش، روابط با روسیه و چین را بیش از پیش گسترش داد، به روابط غیررسمی با تایوان به نفع جمهوری خلق چین، پایان داد آبخازیا و اوستیای جنوبی را به نفع روسیه به عنوان کشور مستقل به رسمیت شناخت، روابط دیپلماتیک با اسرائیل در طول جنگ غزه ۲۰۰۸-۲۰۰۹ را قطع کرد و کشور فلسطین را به رسمیت شناخت. از بشار اسد حمایت کرد و روابط دوستانه با ایران را که در زمان ریاست جمهوری چاوز و احمدی نژاد، گسترده‌تر شده بود، ادامه داد.

مجموع سیاست‌های او باعث شکاف بیشتر در روابط ونزوئلا و آمریکا شد و ایالات متحده ضمن تقویت تحریم‌ها علیه ونزوئلا، مخالفان مادورو را مورد حمایت خود قرار داد تا بلکه بتواند حکومت او را سرنگون کند؛ حکومتی که بر بزرگ‌ترین منابع نفتی جهان، حکومت می‌کرد.

جایزه میلیون دلاری برای دستگیری مادورو

مادورو، همواره در معرض تهدید بوده است. در ۳ مه ۲۰۲۰، نیرو‌های امنیتی ونزوئلا از عملیات مخالفان مسلح ونزوئلایی برای سرنگونی مادورو خبر دادند. این عملیات توسط یک شرکت امنیتی خصوصی آمریکایی به نام سیلورکورپ یو اس‌ای، سازماندهی شده بود و افراد در کلمبیا آموزش دیده بودند. دولت ونزوئلا ادعا کرد که ایالات متحده و اداره مبارزه با مواد مخدر آن (DEA) مسئول این عملیات بوده‌اند و از حمایت کلمبیا برخوردار بوده‌اند. خوان گوایدو دخالت در این عملیات را انکار کرد. در آن عملیات شکست خورده، هشت نفر از مهاجمان کشته شدند و سیزده نفر دیگر، از جمله دو آمریکایی، دستگیر شدند.

قبلاً نیز در ۴ آگوست ۲۰۱۸، مهاجمان ناشناس با دو پهپاد مسلح به مواد منفجره به سخنرانی سخنرانی برای افسران نظامی در ونزوئلا بود، حمله کرده بودند که این عملیات هم ناکام ماند.

در سپتامبر ۲۰۲۴، پلیس ونزوئلا سه آمریکایی، دو اسپانیایی و یک تبعه چک را که تفنگ‌های تک‌تیرانداز و سایر مهمات را برای ترور مادورو حمل می‌کردند، دستگیر و بازداشت کرد.

در ۲۶ مارس ۲۰۲۰، وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا، مادورو را به قاچاق موادمخدر و همکاری با قاچاقچیان مواد مخدر، با اهداف سیاسی متهم کرد. وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا نیز، پاداشی به مبلغ ۱۵ میلیون دلار برای اطلاعاتی که منجر به بازداشت و محاکمهٔ مادورو شود، پیشنهاد کرد. در اوت ۲۰۲۵ ایالات متحده آمریکا برای پیدا کردن او و تحقیقاتی که باعث دستگیری او شود ۵۰ میلیون دلار جایزه گذاشت.

اطلاعیه مرکز مبارزه با مواد مخدر آمریکا: تعیین جایزه برای دستگیری مادورو

مادورو، هر چند حامیان سرسختی در داخل ونزوئلا داشت ولی با سیاست‌های خود، فقر را در کشورش گسترده‌تر کرد و بسیاری از حامیانش از او دلسرد شدند به طوری که انتخابات جنجالی مجلس موسسان که با ابتکار مادورو و علیرغم مخالفت رقبا برگزار شد، با کمترین میزان مشارکت مردم همراه شد.

با این حال، مادورو، رفته رفته به سمت دیکتاتوری پیش رفت و کوشید تمام قدرت را یکجا داشته باشد. منتقدان او را متهم می‌کردند که در طول سال‌های ریاست جمهوری در هر دو دوره، هزاران نفر را به طور فراقضایی اعدام کرده است، آزادی‌های سیاسی را محدود کرده و مخالفانش را به طور آشکاری سرکوب می‌کند.

از نظر اقتصادی نیز، دوران مادورو برای مردم ونزوئلا پر از مشقت بود. هر چند در مقطعی، مادورو با بهره گیری از نظرات کارشناسان، پایان کنترل‌های شدید قیمتی، مجاز شدن معاملات دلاری و بهسازی در روابط بین الملل، توانست تورم را تا حد زیادی مهار کند و معیشت مردم را تا حدی بهبود بخشد ولی این اصلاحات هم نتوانست فقر ۸۰ درصدی مردم را بزداید، خاصه آن که مردم علاوه بر فقر می‌دیدند که طبقه حاکم و اطرافیان مادورو، بیشترین مواهب را از اقتصاد کشور می‌برند ولی اکثریت درگیر نان شب هستند.

ضمن این که فقدان سرمایه گذاری خارجی در ونزوئلا راه را برای هر گونه تحول بزرگی بسته است، به عنوان مثال در حالی که ونزوئلا بیشترین منابع نفتی جهان را که حتی از عربستان هم فراتر است در اختیار دارد، روزانه تنها حدود ۷۰۰ هزار بشکه نفت تولید می‌کند چرا که پول کافی برای توسعه میادین نفتی و استخراج آن ندارد؛ بدین ترتیب، ملتی که دارنده بیشترین نفت جهان است، برای تامین مواد اولیه زندگی روزمره مشکل دارد!

بازداشت ۲۰۰۶ در نیویورک

در سپتامبر ۲۰۰۶، مادورو هنگام بازگشت به ونزوئلا از طریق میامی آمریکا، ۹۰ دقیقه توسط مأموران امنیت داخلی در فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی بازداشت شد. مادورو و رئیس‌جمهور هوگو چاوز هر دو در شهر نیویورک برای شرکت در شصت و یکمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد حضور داشتند، جایی که رئیس‌جمهور چاوز در سخنرانی خود جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور آمریکا، را «شیطان» نامید. این حادثه زمانی آغاز شد که مادورو سعی کرد وسیله‌ای را که در ایست بازرسی امنیتی فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی بازرسی شده بود، بردارد و پرسنل امنیتی به مادورو گفتند که او از انجام این کار منع شده است.

مادورو خود را به عنوان یک دیپلمات از دولت ونزوئلا معرفی کرد، اما مقامات همچنان او را به اتاقی برای انجام بازرسی ثانویه همراهی کردند. سپس مقامات به مادورو و دیگر مقامات ونزوئلایی دستور دادند که دست و پای خود را باز کنند و بازرسی شوند، اما مادورو و دیگران به زور امتناع کردند. گذرنامه و بلیت دیپلماتیک او برای مدتی نگهداری شد و سرانجام به او بازگردانده و آزاد شد.

حمله آمریکا و ربوده شدن مادورو

آمریکا که مدت‌های مدیدی بود می‌خواست به نحوی از شر مادورو خلاص شود، از سال‌های قبل او را متهم به قاچاق مواد مخدر کرده بود، اما تا دوران دوم ریاست جمهوری ترامپ، نتوانسته بود کاری برای تحقق رویای سرنگونی او انجام دهد تا این که در سوم ژانویه ۲۰۲۶، هواپیما‌ها و بالگرد‌های تهاجمی آمریکا در عملیاتی سریع، بخش‌هایی از ونزوئلا را هدف حملات هوایی قرار دادند.

سپس نیرو‌های ویژه آمریکایی وارد خاک ونزوئلا شدند و یکراست به محل اقامت مادوروی ۶۳ ساله رفتند و قبل از آن که بتواند کاری کند، او را دستگیر به ناو جنگی "یواس‌اس ایوو جیما" که در عملیات شرکت داشت منتقل کردند. سپس و به سرعت او به آمریکا بردند تا در دادگاهی در شهر نیویورک، او را به اتهام قاچاق مواد مخدر به آمریکا محاکمه کنند.

ترامپ بعد از این عملیات موفق گفت: ونزوئلاً نفت زیادی دارد و معاونش هم توضیح داد: ما حمله کردیم تا نفت مان (!) را از ونزوئلا پس بگیریم.

شعارسال با اندکی اضافات و تلخیص برگرفته از عصرایران، تاریخ انتشار: 14دی1404، کدخبر:1129633، www.asriran.com