پایگاه خبری تحلیلی شعار سال

سرویس ویژه نمایندگی لنز و عدسی های عینک ایتالیا در ایران با نام تجاری LTL فعال شد اینجا را ببینید  /  سرویس ویژه بانک پاسارگارد فعال شد / سرویس ویژه شورای انجمنهای علمی ایران را از اینجا ببینید       
کد خبر: ۳۴۷۴۱۸
تاریخ انتشار : ۲۹ خرداد ۱۴۰۰ - ۲۳:۱۹
به یاد چهل و چهارمین سالروز شهادت، استاد شهید دکتر علی شریعتی، مردی که شالوده انقلاب ایران از اوست، مروری کوتاه بر زندگی و مبارزات رادمرد تاریخ داریم که در پی می‌آید.
شعار سال: «ای آزادی، چه زندان‌ها برایت کشیده ام، و چه زندان‌ها خواهم کشید؟ چه شکنجه‌ها تحمل کرده ام و چه شکنجه‌ها تحمل خواهم کرد؟ اما، خود را به استبداد نخواهم فروخت. من پرورده آزادی ام. استادم علی است، مرد بی بیم و بی ضعف و پرصبر؛ و پیشوایم مصدق، مرد آزاد، مردی که ۷۰ سال برای آزادی نالید، من هرچه کنند، جز در هوای تو دم نخواهم زد. اما من به دانستن از تو نیازمندم، دریغ مکن. بگو هر لحظه کجایی (چه می‌کنی؟ تا بدانم آن لحظه کجا باشم، چه کنم؟)

این سخن از مردی است که دلش جز برای آزادی نمی‌تپید و در سرش جز هوای آزادی نبود. این سخن از دکتر علی شریعتی است. مردی که تمام عمر به خاطر آزادی مبارزه کرد و جانش را در ۷۶ این راه گذاشت؛ و شهادت در دیار غربت آخرین منزلگاهش بود، یکشنبه ۲۹ خرداد ۱۳۵۶. آن هنگام که سیاهی شب، خورشید را بلعید، دکتر شریعتی در دیار غربت، دو دختر تنها و مغمومش را پس از دلداری در بستر تنها گذاشت و خود تنهاتر از همیشه، به اتاق دیگر رفت و برای همیشه در را به روی خود بست.

به یاد چهل و چهارمین سالروز شهادت، استاد شهید دکتر علی شریعتی، مردی که شالوده انقلاب ایران از اوست، مروری کوتاه بر زندگی و مبارزات رادمرد تاریخ داریم که در پی می‌آید.

دکتر شریعتی در سال ۱۳۴۸ مکتب تازه‌ای در آموزش اسلام انقلابی گشود و این مکتب جز مکتب سازنده حسینیه ارشاد نبود. به همت دکتر شریعتی به فاصله کوتاهی، حسینیه ارشاد به صورت یک مرکز فرهنگی اسلامی درآمد و درهایش به روی مردم گشوده شد.

شریعتی در این مرکز، بی وقفه با مردم سخن می‌گفت و برای مردم می‌نوشت. اما رژیم گذشته تحمل این حرف‌های پرمغز و کوبنده را نداشت. در روز عاشورای ۱۳۵۰، ماموران رژیم شاه با حمله به حسینیه ارشاد، آنجا را تعطیل کردند. ولی دکتر و همرزمانش شکست ناپذیر بودند. او هنوز دست‌ها و قلمش را داشت. می‌نوشت و بازهم می‌نوشت و مردم را با انتشار آثار خود آگاه می‌کرد.

در همان زمان بود که دکتر شریعتی در جایی گفت: «و، اما آن قوم، اگر مرا به دار کشند و یا همچون عین القضات شمع آجین کنند و یا مانند ژوردانو در آتشم بسوزانند، حسرت شنیدن یک آخ را هم بر دلشان خواهم گذاشت.»

بدخواهان ایران در مقابل فریاد‌های خاموش دکتر شریعتی که از نوک خامه اش جاری بود و در گوش شیفتگانش طنین می‌انداخت به جان آمدند و او را به زنجیر کشیدند و ۱۸ ماه او را در زندان محبوس کردند. زمانی که شریعتی در زندان بود، خبرنگاری در پاریس در یک جمع بزرگ به شاه سابق اعتراض کرد که اگر نیازی به داشتن چنین استادی ندارید، ما داریم و می‌توانیم جامعه خود را با او بسازیم.

یک بار هم در جریان آشتی عراق و ایران، «هواری بومدین» فقید به شاه پیشین گفت: «شما استاد بزرگی دارید؛ دکتر علی شریعتی که با من همکلاس بود و ما هر دو شاگرد سارتر بودیم، اما شریعتی اکنون در زندان است.» شاه پس از آن بود که به محض بازگشت به ایران، شریعتی را از زندان آزاد کرد. اما تحمل وجود او را نداشت، سرانجام رژیم او را ناگزیر به ترک یار و دیار خود کرد.

دکتر شریعتی برای آخرین بار به شهر خود رفت و در وداع از مشهد، شهادتنامه نوشت: «من در آستانه مرحله تازه‌ای که آغاز کرده ام و میروم تا «مهاجر الی الله» سرنوشت دیگری را در ادامه سرگذشت خویش دنبال کنم و جز لطف خدا که اعجازگر و دشمن فریب بزرگ است و جز همت یاران همدرد، همراه و زاد راهی ندارم و امید پناهی.»

پایگاه تحلیلی خبری شعار سال برگرفته از اتچ پات
اخبار مرتبط
نام:
ایمیل:
* نظر:
* captcha:
آخرین اخبار
پربازدیدترین
پربحث ترین
پرطرفدارترین